چيزى را در اندازهء فهم خود بگنجاند بايد از آن بزرگتر باشد . ما در كتاب كبير ( بحار الأنوار ) شرح كرديم ، اين احاديث بيشتر در غرائب شئون ائمه و احوال نادرهء آنها و معجزات آنها است و برخى از آن در غوامض علوم مبدأ و معاد است و مشكلات قضا و قدر و امثال آن كه عقول از درك آن عاجز است . پايان نقل از مجلسى ( ره ) . در اينجا بايد گفت : موضوع دشوارى حديث و عدم فهم آن از چند وجه است : 1 - به اعتبار موضوع بحث آن حديث كه راجع به علم ما وراء الطبيعة و بيان مطالبى است كه علم و دانش مادى بدان رسا نيست و به اصطلاح دانشمندان امروز با لابراتوار نمىتوان آن را تحليل و تجزيه كرد و با فرمولهاى وسيع و معروف شيمى و فيزيك نمىتوان آن را در مورد آزمايش آورد و به صورت يك قضيهء حل شده و علمى و مادى در آورد . البته مىتوان گفت : همهء مسائل مخصوصهء دينى از نظر عقيده و ايمان از اين قبيل است و اين مسائل از اصل وجود و ثبوت خدا و صفات ثبوتيه و سلبيّهء او آغاز مىشود و به مسألهء نبوت ( ارتباط نامرئى با خداوند بىواسطه يا به واسطهء فرشته و استماع سخن خدا ) و به معنويت امامت و ولايت و حقيقت مرگ و برزخ و معاد و بهشت و دوزخ به پايان مىرسد و مقصود از عدم تحمل عدم فهم است . بنا بر اين خلاصهء معنى احاديث اين باب روى اين حساب اين است كه داستان ما و امامت و ولايت ما كه از عالم فوق طبيعت و ما وراء ماده است در فهم أحدى نمىگنجد ، زيرا هر فهمى محدود است و مىتواند امور مادى و محدود را از نظر كنه و حقيقت در خود بگنجاند و اين امور براى هيچ كس بطور كنه و حقيقت مفهوم نيست . قسمت اول حديث 5 باب و دو حديثى كه مجلسى ( ره ) در شرح